Dla dobra dzieci

Per­spek­tywa przed­ter­mi­no­wych wybo­rów poru­szyła śro­do­wi­ska poli­tyczne, w tym i Unię Poli­tyki Real­nej. W libe­ral­nej niszy poja­wiła się powta­rzana od lat man­tra, że UPR nie ma szans, ponie­waż ide­olo­gia ta jest za trudna i lud jej nie rozu­mie; że nestor pol­skich libe­ra­łów i naj­bar­dziej wpły­wowy poli­tyk tej for­ma­cji, Janusz Kor­win Mikke — swoją her­me­tyczną fra­ze­olo­gią — dopro­wa­dził dok­trynę do upadku, zra­ża­jąc sobie i UPR-owi nawet poten­cjalny elek­to­rat. Stąd jest jak jest; 1,3 pro­centa poparcia.

Libe­ra­lizm – nie!

Czy naród pol­ski rze­czy­wi­ście nie rozu­mie tego, co mówi JKM i UPR? Czy gdyby ide­olo­gia libe­ralna nie była taka trudna, a JKM tak her­me­tyczny w prze­ka­zie, to by naród na nią glo­so­wał?
Odpo­wiedź jest pro­sta: bez względu na to jak JKM pre­zen­tuje zarówno libe­ra­lizm, jak i Unię Poli­tyki real­nej, naród na TO gło­so­wać nie będzie. I nie dla­tego, że nie rozu­mie, ale z cał­kiem prze­ciw­nego powodu; dla­tego, że wie do czego libe­ra­lizm pro­wa­dzi. Prze­ciętny Polak liczy na to, że dzięki kolek­ty­wi­za­cji życia, on, Kowal­ski, odnie­sie korzyść oso­bi­stą; będzie mieć – przy­kła­dowo — sta­ty­stycz­nie wię­cej dzieci niż ma ich Nowak, dla­tego Nowak zapłaci za część edu­ka­cji dzieci Kowal­skiego. Podob­nie myśli Kowal­ski o pań­stwo­wej opiece zdro­wot­nej, o eme­ry­tu­rach pomo­sto­wych, ubez­pie­cze­niach dla rol­ni­ków, o pro­gra­mach ochrony miejsc pracy, sub­sy­diach i innych wyna­laz­kach anty­li­be­ral­nego pań­stwa. Nie popeł­nię więk­szego błędu jeśli stwier­dzę, że z powodu takiego myśle­nia, co naj­mniej 98,7 pro­cent Pola­ków nie chce pań­stwa libe­ral­nego, czyli takiego, w któ­rym czło­wie­kowi należy się to na co zasłu­guje i każdy ponosi odpo­wie­dzial­ność za to co robi. Dla­tego pory­wają ich hasła o potrze­bie spra­wie­dli­wo­ści spo­łecz­nej i redy­stry­bu­cji dochodu, czyli żeby bogaci pła­cili za bied­nych. I trudno im się dzi­wić. Ludzie sądzą, że życie w pań­stwie opie­kuń­czym, w prze­ci­wień­stwie do pań­stwa libe­ral­nego, jest dla nich korzystne.
Cały sek­tor pań­stwowy, budże­tówka jest prze­ciwna libe­ra­łom, bo żyje z podat­ków, które ci ostatni chcą przy­ciąć. Podob­nie myślą eme­ryci, któ­rzy uwa­żają, że pań­stwo im za wszystko płaci, a także stu­denci, któ­rzy na libe­ra­li­za­cji utra­ci­liby zniżki na prze­jazdy, na bilety do kina, a także „bez­płatną” edu­ka­cję. W ten spo­sób mamy już 60 pro­cent narodu, któ­remu wier­nie służą przed­sta­wi­ciele mediów.
Może więc przed­się­biorcy, czyli kapi­ta­li­ści? Też nie! Oni nie chcą pań­stwa libe­ral­nego. Przy ist­nie­ją­cym pozio­mie inter­wen­cjo­ni­zmu ludzie ci zain­te­re­so­wani są dobrymi ukła­dami z rzą­dem, pań­stwem, w czym pro­gram UPR im wyjąt­kowo bruź­dzi. Przy rzą­dach libe­ral­nych wzro­śnie kon­ku­ren­cja, spadną zyski, wię­cej będzie ban­kruc­two i tp. kło­po­tów. Nie jest to ustrój dla pol­skiego biz­nesu pożą­dany. Podob­nie uważa naj­bar­dziej pro­ka­pi­ta­li­styczna grupa Pola­ków, jaką jest rze­komo chłop­stwo (ok. 30 pro­cent oby­wa­teli). W pań­stwie libe­ral­nym chłopi stracą dopłaty bez­po­śred­nie i nie dostaną dofi­nan­so­wa­nia składki KRUS. Co prawda, podatku docho­do­wego w pań­stwie libe­ral­nym nie będzie, ale jakiś prze­cież będzie. Dziś rol­nik nie płaci żad­nego. Może też korzy­stać z róż­nych absur­dal­nych quasi-przywilejów, jak: zakazy spe­ku­la­cji zie­mią, skup inter­wen­cyjny, pomoc w przy­padku klęsk żywio­ło­wych i innych zanie­dbań oso­bi­stych.
Po odję­ciu budże­tówki, eme­ry­tów, mediów, eta­ty­stycz­nych przed­się­bior­ców, cwa­nych chło­pów pozo­staje ok. 1,3 popu­la­cji, i to są wła­śnie ci, któ­rzy na UPR głosują.

Hipo­kryci

Czy wobec tak skrom­nego popar­cia ist­nie­nie UPR nie ma sensu? Skądże znowu! Pomimo takiego anty­li­be­ral­nego nasta­wie­nia, Polacy w życiu real­nym, w jego wymia­rze jed­nost­ko­wym, w reto­rykę redy­stry­bu­cji nie wie­rzą. Poza grupką cwa­nia­ków, nie­szko­dli­wych igno­ran­tów i uto­pi­stów – upar­ciu­chów, w rodzaju prof. Bugaja, posła Wrzo­daka czy sena­tora Kutza, więk­szość Pola­ków w redy­stry­bu­cję w głębi serca i rozumu nie wie­rzy. Oto, co na ten temat pisze ame­ry­kań­ski eko­no­mi­sta, Ste­ven Lands­burg: „(…) W moim dłu­gim już życiu, nigdy nie sły­sza­łem, aby rodzice mówili dzie­ciom, że słuszne jest odbie­ra­nie siłą zaba­wek dzie­ciom, które mają ich wię­cej. Nie sły­sza­łem także nigdy, aby rodzic mówił dziecku, że jeśli jedno z dzieci ma wię­cej zaba­wek od innych, to powinny one utwo­rzyć kolek­tyw, który prze­gło­suje ode­bra­nie mu tych zaba­wek.”
Zachęca się raczej dzieci do dzie­le­nia się z innymi i zawsty­dza je, gdy są ego­istyczne, jed­no­cze­śnie – kon­ty­nu­uje Lunds­berg: „Mówimy im, że jeśli inne dziecko jest ego­istą należy sobie z tym pora­dzić, ale nie poprzez wywłasz­cza­nie z uży­ciem siły. Można się do niego przy­mi­lać, tar­go­wać z nim, wyklu­czać je z grupy, lecz nie wolno je okra­dać.” Nie wolno tego zarówno dzie­ciom, jak i żad­nej legal­nej wła­dzy. Jeśli chcemy dowie­dzieć się, w co naprawdę wie­rzy poli­tyk lub dzien­ni­karz – dora­dza Lands­burg — nie zwra­cajmy uwagi na to co mówią czy piszą, lecz na rady, jakich udzie­lają swoim dzie­ciom.
Jakie jest źró­dło tej hipo­kry­zji? Dla­czego rodzice czego innego uczą swo­ich dzieci, a co innego sami wyznają?
Powo­dów jest kilka. Na pewno zły model wycho­waw­czy, w któ­rym rodzice wyma­gają od swych dzieci wię­cej niż od sie­bie, czy nawet od swo­ich bliź­nich, w szcze­gól­no­ści poli­ty­ków. Wycho­wu­jąc pro­ge­ni­turę w podwój­nym stan­dar­dzie moral­nym robią jej na star­cie do życia krzywdę, roz­bi­ja­jąc inte­gral­ność oso­bo­wo­ści mło­dych ludzi. Takie dzieci, gdy doro­sną mają pro­blemy z odróż­nia­niem dobra od zła. Dru­gim powo­dem jest podwójny stan­dard moralny; inny dla sie­bie, inny dla innych, czyli zwy­kła nie­uczci­wość. Osoby popie­ra­jące redy­stry­bu­cję liczą się w koniecz­no­ścią doko­ny­wa­nia kra­dzieży czy oszustw. Trze­cim powo­dem, zwłasz­cza w gru­pie tych, co to uwa­żają, że zabie­ra­nie boga­tym i dawa­nie bied­nym jest jed­nak spra­wie­dliwe, jest igno­ran­cja pozwa­la­jąca z jed­nej strony sądzić, że zarówno taka schi­zo­fre­nia socjalna, jak i sama redy­stry­bu­cja nikogo nic nie kosz­tują. Jed­nakże głów­nym powo­dem roz­dwo­je­nia norm jest…niewiara w sku­tecz­ność i trwa­łość socja­li­zmu. Rodzice pod­świa­do­mie to wie­dzą i dla­tego przy­go­to­wują dzieci do „praw­dzi­wego życia”, na wypa­dek końca eks­pe­ry­mentu socjal­nego. I w tym zja­wi­sku tkwi praw­dziwa rola ruchów libe­ral­nych, w tym Unii Poli­tyki Real­nej.
To, czy par­tia ta zdo­bę­dzie wła­dzę jest (na razie) mniej istotne. Waż­niej­sze jest samo ist­nie­nie UPR, która jak miecz Demo­klesa uświa­da­mia spo­łe­czeń­stwu nie­uchron­ność końca zła. Zamiast więc sku­piać się na karze śmierci czy wol­no­ściach oso­bi­stych, UPR powinna zwra­cać uwagę rodzi­com, że zezwa­la­jąc na pań­stwo opie­kuń­cze nie tylko postę­pują nie­roz­trop­nie i nie­go­spo­dar­nie, ale przede wszyst­kim demo­ra­li­zują swoje dzieci. Że wyma­ga­jąc od swo­ich naj­uko­chań­szych istot wię­cej niż od posłów, czy wój­tów nisz­czą cha­rak­ter i oso­bo­wość tych pierw­szych. Ktoś, kto kocha tak nie postę­puje. W imię miło­ści do przy­szłych poko­leń trzeba to czym prę­dzej zmie­nić. Zwłasz­cza, że w głębi serca dobrze wiemy, iż jest to i konieczne, i nieuchronne.

Jan M. Fijor
„różne” 2007-07-29