Dr Bajka

Co prawda wspo­mi­na­łem o nim w swo­ich kore­spon­den­cjach paro­krot­nie, lecz jest mi wstyd, bo przez ostat­nie 10 lat nie poświę­ci­łem mu osob­nego tek­stu. Pod tym wzglę­dem zrów­na­łem się w dorobku z mediami głów­nego nurtu, które go trak­tują jak swego rodzaju dziwoląga.

Jest jed­nym z naj­mą­drzej­szych, naj­bar­dziej kon­se­kwent­nych i naj­bar­dziej powa­ża­nych poli­ty­ków ame­ry­kań­skich, a pew­nie też i świa­to­wych. Jego doro­bek, jak cho­dzi o gło­so­wa­nie w Kon­gre­sie USA można porów­nać z Tho­ma­sem Jef­fer­so­nem czy Jame­sem Madi­so­nem. Jest jed­nym z naj­bar­dziej kon­se­kwent­nych stron­ni­ków Dekla­ra­cji Nie­pod­le­gło­ści i Kon­sty­tu­cji. W ciągu 37 lat swej kariery poli­tycz­nej, z któ­rych aż 25 lat spę­dził w Kon­gre­sie Sta­nów Zjed­no­czo­nych, nie spla­mił się ani jed­nym wystą­pie­niem, które mia­łoby cha­rak­ter koniunk­tu­ralny czy zdra­dzało ide­ały ame­ry­kań­skiej rewo­lu­cji. Od początku swej poli­tycz­nej kariery, to jest od 1970 roku, był zwo­len­ni­kiem peł­nej odpo­wie­dzial­no­ści fiskal­nej rządu. Nigdy, ani raz, nie gło­so­wał za pod­nie­sie­niem podat­ków. Był zawsze prze­ciwny uchwa­la­niu defi­cytu budże­to­wego. Był prze­ciw­ni­kiem pod­no­sze­nia wyna­gro­dzeń dla kon­gres­ma­nów. Kon­se­kwent­nie też gło­so­wał prze­ciwko ogra­ni­cze­niom II Poprawki do kon­sty­tu­cji, tej która zezwala na posia­da­nie broni przez oby­wa­teli. Był zawsze prze­ciwny dodat­ko­wym upraw­nie­niom dla wła­dzy wyko­naw­czej, a zwłasz­cza usta­wom (Patriot Act) narzu­co­nym przez tzw. wojnę z ter­ro­ry­zmem, w szcze­gól­no­ści sprze­ci­wiał się inwa­zji na Irak (gło­so­wał prze­ciwko woj­nie) czy powo­ła­niu mini­ster­stwa bez­pie­czeń­stwa publicz­nego (Home­land Secu­rity). Odkąd tylko poja­wił się pro­blem, jest zago­rza­łym prze­ciw­ni­kiem jakiej­kol­wiek regu­la­cji i opo­dat­ko­wa­nia Inter­netu, a ostat­nio także wpro­wa­dze­nia dowo­dów oso­bi­stych.
Panie i Pano­wie, pozwól­cie że Wam przed­sta­wię naj­cie­kaw­szą postać ame­ry­kań­skiej poli­tyki, poli­tyka o jakim w Pol­sce, w Euro­pie czy nawet w Sta­nach Zjed­no­czo­nych trudno nawet marzyć. Kan­dy­data na fotel pre­zy­denta Sta­nów Zjed­no­czo­nych w wybo­rach 2008 roku, kon­gres­mana Ronalda Paula. Chwała miesz­kań­com 14 dys­tryktu kon­gre­so­wego z Tek­sasu, któ­rzy z taką kon­se­kwen­cją i deter­mi­na­cją, wbrew lewi­co­wym tren­dom i popu­li­stycz­nym nastro­jom wybie­rają Paula na straż­nika swo­ich mająt­ków i kon­sty­tu­cji, jed­nego, jedy­nego poli­tyka Sta­nów Zjed­no­czo­nych, który ani przez moment nie dał się ponieść fali popraw­no­ści poli­tycz­nej, walki z nędzą, o spra­wie­dli­wość spo­łeczną i innych lewac­kich mód.

Who is who

Ron Paul uro­dził się w 1935 roku w Pit­ts­burgu, w sta­nie Pen­syl­wa­nia, gdzie spę­dził dzie­ciń­stwo i mło­dość. Tam skoń­czył szkołę, a póź­niej Get­tys­burg Col­lege, by osta­tecz­nie poświę­cić się stu­diom medycz­nym na Duke Uni­ver­sity, które ukoń­czył z wyróż­nie­niem. Jego póź­niej­szą spe­cjal­no­ścią stała się gine­ko­lo­gia i położ­nic­two (w swo­jej karie­rze ode­brał ponad 4000 poro­dów) zaraz po stu­diach słu­żył jed­nak w siłach powietrz­nych, jako „lata­jący chi­rurg”. W 1968 roku, wraz z żoną Carol prze­nie­śli się do Lake Jack­son w Tek­sa­sie, gdzie miesz­kają do dziś, „radu­jąc się – jak piszą w jego dossier – rodziną, pię­cior­giem dzieci i 17 wnu­kami”. Za namową przy­ja­ciół, w 1970 roku wystar­to­wał do Kon­gresu i mimo swo­ich orto­dok­syj­nych poglą­dów: ogra­ni­czony rząd, niskie podatki, likwi­da­cja zasił­ków socjal­nych i innych wyna­laz­ków toczą­cej się wtedy wojny z nędzą, został wybrany z dość dużą prze­wagą gło­sów.
 – Zawsze mia­łem szczę­ście – powta­rza odtąd sena­tor Paul – do mądrego elek­to­ratu.
Od pierw­szych dni w Waszyng­to­nie dał się poznać jako czło­wiek pryn­cy­pialny, uparty zwo­len­nik zasad, jakie stały się fun­da­men­tem Sta­nów Zjed­no­czo­nych. A trzeba pamię­tać, że gło­sze­nie ich w latach 1970. czy w począt­kach 1980. było – nawet w Ame­ryce – aktem cywil­nej odwagi. Jak pamię­tamy, znacz­nie bar­dziej kom­pro­mi­sowy i łagod­niej­szy od Paula, póź­niej­szy pre­zy­dent i przy­ja­ciel sena­tora, Ronald Regan, prze­grał w 1976 roku do Jimmy Car­tera i to dość wyraź­nie. Nota bene, Ron Paul był jed­nym z czte­rech kon­gres­ma­nów repu­bli­kań­skich, któ­rzy poparli wtedy kan­dy­da­turę Reagana na pre­zy­denta.
Pasją Rona Paula, wtedy członka wpły­wo­wej Komi­sji Ban­ko­wej Kon­gresu Sta­nów Zjed­no­czo­nych, była odpo­wie­dzialna poli­tyka fiskalna, a jej fun­da­men­tem silny pie­niądz oparty na stan­dar­dzie złota. Tak pro­szę pań­stwa, Ron Paul jest jedy­nym poli­ty­kiem, ba, jedy­nym zna­czą­cym oby­wa­te­lem USA, który nie boi się, i co naj­waż­niej­sze, nie wsty­dzi opto­wać za „tym prze­sta­rza­łym i absur­dal­nym” roz­wią­za­niem, jakim jest powią­za­nie emi­sji pie­nią­dza z rezer­wami złota. Siłą rze­czy musiał przez cały czas pozo­stać kry­ty­kiem banku cen­tral­nego (Urzędu Rezerwy Fede­ral­nej), z post­key­ne­sow­skim atry­bu­tem inter­wen­cjo­ni­zmu, poli­tyką pro­in­fla­cyjną i pie­nią­dzem papie­ro­wym. To wystą­pie­nia i arty­kuły Paula zamiesz­czane m.in. w pismach Insty­tutu Misesa, a zwłasz­cza nie­ustanna kry­tyka obec­nej admi­ni­stra­cji i jej nie­fra­so­bli­wych wydat­ków budże­to­wych, pozwo­liły Ame­ry­ka­nom przy­po­mnieć sobie zasady rzą­dzące moc­nym pie­nią­dzem. Nie trudno więc zro­zu­mieć, dla­czego Paul bez prze­rwy sprze­ci­wia się wpro­wa­dza­niu nowych, czy pod­no­sze­niu sta­rych, podat­ków. Jest przy tym kon­se­kwent­nym kon­ser­wa­ty­stą twier­dzą­cym, że nie można być jed­no­cze­śnie kon­ser­wa­tyw­nym fiskal­nie, a soc­li­be­ral­nym moral­nie. Jest zwo­len­ni­kiem war­to­ści rodzin­nych, prze­ciw­ni­kiem abor­cji i euta­na­zji, mał­żeństw homo­sek­su­ali­stów i innych „nowo­cze­snych” roz­wią­zań spo­łecz­nych.
W 1984 roku, czy to z powodu satys­fak­cji z wyboru Ronalda Regana na pre­zy­denta, czy może roz­cza­ro­wa­nia nie­zbyt rady­kal­nymi refor­mami fiskal­nymi nowego rządu, Paul dobro­wol­nie zre­zy­gno­wał z kariery poli­tycz­nej i wró­cił do medy­cyny. Odej­ście to trwało 12 lat. W 1997 roku wraca do Kon­gresu, wybrany przez elek­to­rat czter­na­stego dys­tryktu wybor­czego z Texasu. Jest aktu­al­nie człon­kiem Komi­sji Usług Finan­so­wych i Komi­sji Spraw Zagra­nicz­nych, nie usta­jąc w swej walce o ogra­ni­czony rząd, niż­sze podatki, a przede wszyst­kim powrót do korzeni repu­bliki. „Nigdy w dzie­jach Sta­nów Zjed­no­czo­nych ‚kraj ten nie potrze­bo­wał tak wytrwa­łego i kon­se­kwent­nego orę­dow­nika war­to­ści” – powie­dział nie­dawno Lew Roc­kwell, pre­zes Insty­tutu Misesa z Ala­bamy. Swoją drogą pozaz­dro­ścić Ame­ryce takich wybor­ców. No, cóż, może dopiero przy­bysz z repu­bli­kań­skiej Ame­ryki musiał uświa­do­mić kon­fe­de­ra­tom z Tek­sasu ist­nie­nie sta­rych zasad? Nie ma w Sta­nach Zjed­no­czo­nych czło­wieka, który z taką upar­to­ścią i bez­kom­pro­mi­so­wo­ścią, bez względu na koniunk­turę, wła­sny inte­res, czy zwy­kły spo­kój o nie wal­czył. Przy­znają to nawet, sto­jący po prze­ciw­nej stro­nie ide­olo­gicz­nej bary­kady, Bill i Hil­lary Clin­to­no­wie. Od nie­mal stu lat żaden z ame­ry­kań­skich kon­gres­ma­nów nie może się poszczy­cić takim dorob­kiem. Paul daje Ame­ryce przy­kład. Nie uczest­ni­czy w lukra­tyw­nym pro­gra­mie eme­ry­tal­nym dla kon­gres­ma­nów, każ­dego roku prze­ka­zuje do Depar­ta­mentu Skarbu nie­wy­ko­rzy­stane środki z kon­gre­so­wego budżetu, a przy tym jest jed­nym z naj­bar­dziej aktyw­nych poli­ty­ków ame­ry­kań­skich. Nikt w Kon­gre­sie nie zgła­sza tylu pro­jek­tów ustaw, czy inter­pe­la­cji. Ten Repu­bli­ka­nin z Tek­sasu jest upar­tym adwo­ka­tem wol­nego han­dlu, nad­rzęd­no­ści pry­wat­nych kon­trak­tów nad umo­wami zbio­ro­wymi, swo­body prze­pływu kapi­tału, zwo­len­ni­kiem zakazu ogra­ni­cza­nia kon­ku­ren­cji, prawa wła­sno­ści i wol­no­ści wyboru kon­su­menc­kiego. Ron Paul więc nie tylko rozu­mie, ale i domaga się sto­so­wa­nia zasad wol­nego rynku. To on nie­zmor­do­wa­nie powta­rza, że „siłę wol­nego rynku poznamy dopiero wtedy, gdy go wpro­wa­dzimy w życie”. Te słowa stały się w Euro­pie man­trą innego poli­tyka o podob­nej pro­we­nien­cji, jakim jest cze­ski pre­zy­dent, Vac­lav Klaus. N.b. są przy­ja­ciółmi. Każde jego wystą­pie­nie, każdy oddany głos jest poprze­dzony skru­pu­latną ana­lizą zgod­no­ści z kon­sty­tu­cją. „Jest abso­lut­nym wyjąt­kiem pośród 535 gang­ste­rów, pośród któ­rych zasiada” – powie­dział poprzedni Sekre­tarz Skarbu, Wil­liam Simon.

Woda w usta 2008

To co do tej pory napi­sa­łem, nawet dla znaw­ców Ame­ryki brzmi jak bajka. Tym bar­dziej, że oto ten odszcze­pie­niec, czło­wiek nie z tej pla­nety, poli­tyk trak­to­wany przez media głów­nego nurtu pro­tek­cjo­nal­nie, jako nie­groźny dzi­wak stał się zagro­że­niem ist­nie­ją­cego porządku wojen­nego. 4 maja, po zor­ga­ni­zo­wa­nej w Biblio­tece Regana w Simi Val­ley w Kali­for­nii deba­cie, mają­cej wyło­nić repu­bli­kań­skiego kan­dy­data na pre­zy­denta Sta­nów Zjed­no­czo­nych w wybo­rach 2008 roku, oka­zało się, że kon­gres­man, Ron Paul, oce­niony został naj­wy­żej spo­śród 10, bio­rą­cych w niej udział kan­dy­da­tów. Otrzy­mał aż 43 pro­cent gło­sów popar­cia, poko­nu­jąc dru­giego na mecie, Matta Rom­neya o 5 punk­tów pro­cen­to­wych. W ankie­cie zor­ga­ni­zo­wa­nej przez MSNBC, jedyną znacz­niej­szą insty­tu­cję medialną, jaka odno­to­wała suk­ces Paula, spo­śród bli­sko 73 tysięcy ankie­to­wa­nych, Ron Paul otrzy­mał naj­wyż­sze popar­cie (32 proc.), przed Rom­neyem (30 proc.) i Giu­lia­nim (26 proc.), Mc Cain (21 proc.). Paul otrzy­mał też naj­niż­szy ran­king nega­tywny (wyraz dez­apro­baty). Prze­ciwko niemu gło­so­wało 29 proc. ankie­to­wa­nych, pod­czas gdy prze­ciwko Rom­ney­owi 35 proc., a Giu­lia­niemu aż 40 proc. To dobry znak, wska­zu­jący że Ame­ry­ka­nom orto­dok­sja i pryn­cy­pial­ność Rona Paula jed­nak odpo­wiada. Kon­klu­zja ta tak mocno wstrzą­snęła ame­ry­kań­skimi mediami, i esta­bli­sh­men­tem poli­tycz­nym, że od początku maja nabrali oni na temat Rona Paula wody w usta. O popar­ciu nie infor­muje ani tele­wi­zja głów­nego nurtu, ani nawet Fox news. Nie pisz o nim prasa, nie chwali się nim nawet machina kam­pa­nijna obozu Repu­bli­ka­nów, któ­rzy prze­ra­zili się praw­do­po­dob­nie, że przyj­dzie facet zni­kąd, też Ron, też nie praw­nik, który skoń­czy ich zabawę w poli­tykę i pro­spe­ritę jaką się od lat nie­skrę­po­wa­nie cie­szą i przy­po­mni Ame­ryce źró­dła jej wielkości.

Jan M. Fijor
„Nczas” 2007-05-11