Histeria wojenna

Przez kraj nasz prze­cho­dzi fala obu­rze­nia wywo­łana wysła­niem przez Stany Zjed­no­czone na uro­czy­sto­ści obcho­dów II wojny świa­to­wej przed­sta­wi­ciela zbyt niskiej rangi, jak na donio­słość tej rocz­nicy, mar­ty­ro­lo­gię Pola­ków i wiel­kość naszego narodu. Postawę Bia­łego Domu wobec naj­więk­szego i naj­wier­niej­szego sojusz­nika Ame­ryki w tej czę­ści świata oce­nia się w kate­go­riach nie­chęci, wro­go­ści, czy wręcz zdrady. Tym­cza­sem prawda jest znacz­nie prostsza…

Austriacki eko­no­mi­sta, Frie­drich von Hayek, bądź co bądź lau­reat Nagrody Nobla, w swoim dziele życia zaty­tu­ło­wa­nym Droga do znie­wo­le­nia pisze wyraź­nie coś z czym zga­dza się więk­szość Pola­ków, że do poli­tyki garną się prze­waż­nie ludzie naj­niż­szego sortu. O ile dobrego biz­nes­mena czy leka­rza nagra­dza się wtedy, gdy potra­fią zaspo­ka­jać potrzeby –odpo­wied­nio: kon­su­men­tów i pacjen­tów, o tyle poli­tyk robi karierę wów­czas, gdy potrafi łasić się do swo­ich prze­ło­żo­nych i mani­pu­lo­wać opi­nią na swój temat. O ile awans w gospo­darce i kon­kret­nej pro­fe­sji zawdzię­czamy umie­jęt­no­ściom, posta­wie moral­nej, zdol­no­ściom i pracy, o tyle w poli­tyce jest on prze­waż­nie skut­kiem ukła­dów, zabie­gów, mani­pu­la­cji itp. Dla­tego, pisze Hayek, im ktoś zaj­dzie w poli­tyce wyżej, tym lepiej posłu­guje się tymi wszyst­kimi nega­tyw­nymi meto­dami, tym bar­dziej jest bez­względny i prze­bie­gły. I prze­ciw­nie, im niżej…

Przed­sta­wi­ciel niż­szego szcze­bla admi­ni­stra­cji jest naj­czę­ściej czło­wie­kiem znacz­nie bar­dziej zacnym niż ktoś, kto doszedł w niej do szczy­tów. Czy to obe­lga, że Biały Dom wysłał na Wester­platte czło­wieka przyzwoitego?

Nawet zwy­kłemu Ame­ry­ka­ni­nowi z Iowa czy z Nebra­ski trudno zro­zu­mieć obu­rze­nie Pola­ków. Gdyby on, Joe Doe zna­lazł się w podob­nej sytu­acji, nie roz­gła­szałby swo­jej klę­ski, cier­pień i strat całemu światu, lecz co naj­wy­żej w lokal­nej tawer­nie wypił z kole­gami z jed­nostki wete­rań­skiej kie­li­cha za duszę zabi­tych przy­ja­ciół i wró­cił do zajęć, bingo, czy prze­rwa­nej zabawy z wnu­kami. Ame­ry­ka­nie żyją teraź­niej­szo­ścią, bo tak jest zdro­wiej. Cele­brują suk­cesy, a nie klę­ski. Nie obcho­dzi się tam hucz­nie rocz­nic zakoń­cze­nia wojny w Wiet­na­mie, czy nawet II wojny świa­to­wej, co nie zna­czy, że Ame­ry­ka­nie nie nadają tym wyda­rze­niom rangi moral­nej czy histo­rycz­nej. Robią to dys­kret­nie i z godnością.

A już nie do pomy­śle­nia jest kwe­stio­no­wa­nie osoby gościa. Być może nie­któ­rzy Ame­ry­ka­nie wole­liby gościć na obie­dzie z oka­zji Dnia Dzięk­czy­nie­nia Bruce’a Wil­lisa czy Dolly Par­ton, ale nie zmar­twi­liby się wcale, gdyby w miej­sce tych gwiazd poja­wiła się na nim ciotka Hen­rietta z Połnoc­nej Dakoty czy wuj Col­lins z Ore­gonu. Gdyby ich zapy­tać, kogo z Pol­ski chcie­liby gościć na waż­nej dla nich uro­czy­sto­ści, chęt­niej wybra­liby Mariu­sza Pudzia­now­skiego niż Lecha Kaczyń­skiego. Tego ostat­niego nawet nie znają, a Pudzian to boha­ter. Do wszyst­kiego doszedł sam, jest silny, ambitny, pra­co­wity i bogaty. Takich ludzi Ame­ry­ka­nie cenią naj­wy­żej. A nie poli­ty­ków. Tych ostat­nich co naj­wy­żej tole­rują, mając na nich w zana­drzu Drugą Poprawkę do Kon­sty­tu­cji, tę o pra­wie do posia­da­nia broni.

Jan M Fijor

www.fijor.com