Ludzie prawicy

Inwi­gi­la­cja pra­wicy? Jakiej pra­wicy? A gdzie my w Pol­sce mamy pra­wicę? A zresztą…

Seman­tyka

Inwi­gi­la­cja pra­wicy, dzięki kon­se­kwent­nej posta­wie braci Kaczyń­skich i PiS, uro­sła do rangi zbrodni, porów­ny­wal­nej nawet z mor­dem. I każdy uczciwy Polak mógłby się od biedy z taką tezą zgo­dzić, gdyby cho­dziło o inwi­gi­lo­wa­nie pra­wicy w okre­sie PRL.
Napi­sa­łem: „mógłby”, gdyż w świe­tle tego co się wyda­rzyło potem, czyli po znie­sie­niu PRL w 1989 roku, sprawa nie jest wcale jed­no­znaczna. O ile w latach 1944 – 1989 pra­wicą był każdy, kto nie było lewicą, czyli PZPRSDZSL, o tyle póź­niej pra­wica coraz bar­dziej zaczęła przy­po­mi­nać lewicę, upo­dab­nia­jąc się wręcz do niej po wybo­rach 2005 roku. Nie bez powodu na jed­nej z kon­fe­ren­cji par­tyj­nych SLD, pro­mi­nentny dzia­ła­cza tej par­tii, Jerzy Jaskier­nia, ubo­le­wał nad tym, że „PiS skradł nam płasz­czy­znę poli­tyczną”. A więc „pra­wi­co­wość” nie jest wcale poję­ciem pre­cy­zyj­nym. Rząd Hanny Suchoc­kiej, któ­remu zarzuca się zbrod­nię inwi­gi­la­cji pra­wicy, był także rzą­dem pra­wi­co­wym. Jeśli ktoś nie wie­rzy, niech się­gnie po prasę z 1992 roku, z okresu zwia­sto­wa­nia wła­dzy Unii Wol­no­ści.
Za pra­wi­co­wych uważa się zarówno Hitlera, Le Pena, Kuro­nia, jak i Pino­cheta, jak i panów: Mazo­wiec­kiego, Olszew­skiego, Wrzo­daka i braci Kaczyń­skich. A prze­cież w tej grupce, tylko Pino­chet od biedy mógłby ucho­dzić za zwo­len­nika pra­wicy, czyli czło­wieka, który (już po zakoń­cze­niu prze­wrotu) opo­wie­dział się jed­nak za wol­no­ścią gospo­dar­czą i libe­ra­li­zmem. Reszta wymie­nio­nych to zwo­len­nicy socja­li­zmu, czyli sil­nego i soli­dar­nego pań­stwa, czu­wa­ją­cego nad każ­dym kro­kiem oby­wa­tela. Śle­dze­nie takiej pra­wicy, z punktu widze­nia inte­resu ludzi miłu­ją­cych wol­ność, mogłoby być wcale mądrym pocią­gnię­ciem.
Jeśli już trzy­mać się sztywno seman­tyki, to w oma­wia­nym okre­sie mie­li­śmy, co naj­wy­żej, do czy­nie­nia z inwi­gi­la­cją opozycji.

W służ­bie narodu

Inwi­gi­la­cja, a więc tajne śle­dze­nie kogoś – zwłasz­cza wroga, prze­ciw­nika lub rywala – to pod­sta­wowy śro­dek z arse­nału służb spe­cjal­nych i sil­nego pań­stwa. Każdy reali­sta powi­nien zarzut o inwi­gi­la­cji pra­wicy skwi­to­wać wzru­sze­niem ramion. Chcemy służb spe­cjal­nych? To mamy tego kon­se­kwen­cje. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Wpraw­dzie prawo wymaga, aby taj­niacy uzy­ski­wali na inwi­gi­la­cję zezwo­le­nie od sądu, ale nawet dziecko wie, że inwi­gi­lują bez zezwo­le­nia. Tak się dzieje w Niem­czech, w Bel­gii, we Fran­cji, w Danii, w Szwaj­ca­rii, a ostat­nio nawet w USA. Zresztą z uzy­ska­niem zgody sądu, a nawet par­la­mentu nie ma więk­szego pro­blemu. Sądy bry­tyj­skie czy holen­der­skie wydają takich zezwo­leń setki, zaś kon­gres ame­ry­kań­ski pozwo­lił w maje­sta­cie prawa inwi­gi­lo­wać tele­fony i pocztę milio­nów oby­wa­teli; wszystko – rzecz jasna — w tro­sce o szcze­gólne bez­pie­czeń­stwo kraju.
W kraju tak sko­rum­po­wa­nym, o tak dys­po­zy­cyj­nym wymia­rze spra­wie­dli­wo­ści jak Pol­ska, uzy­ska­nie zezwo­le­nia na śle­dze­nie kogoś to pikuś. Wystar­czy podać mniej lub bar­dziej uza­sad­niony zarzut, by młody sędzia czy wręcz ase­sor wyra­ził na to zgodę. Zamyka się u nas nie­win­nych ludzi na lata za ski­nie­niem pal­cem pro­ku­ra­tora, jaki pro­blem pozwo­lić ich śle­dzić. Inwi­gi­la­cja jest wpi­sana we współ­cze­sny sys­tem demo­kra­cji opie­kuń­czej i choć nie jest to ani miłe, ani pożą­dane, to jed­nak ist­nieje i to za zezwo­le­niem miło­ści­wie nam rzą­dzą­cych.
Wra­ca­jąc do śle­dze­nia pra­wicy.
Śle­dze­nie pra­wicy jest takim samy prze­stęp­stwem jak śle­dze­nie lewicy, cyga­ne­rii, anar­chi­stów, ludo­wców i duchow­nych. Tym bar­dziej, że nawet naj­wy­bit­niej­szym oby­wa­te­lom zda­rzają się chwile sła­bo­ści i robią głup­stwa, o któ­rych – w tro­sce o bez­pie­czeń­stwo narodu – służby wie­dzieć chcą (powinny?). Taką funk­cję pełni cho­ciażby, powo­łane przez rząd Kaczyń­skiego, Cen­tralne Biuro Antykorupcyjne.

Drugi poli­czek

Jestem prze­ko­nany, że w całej tej spra­wie inwi­gi­la­cji cho­dzi raczej o zemstę Jaro­sława i Lecha Kaczyń­skich i ich kole­gów, niż o rze­telne uka­ra­nie spraw­ców zagro­że­nia lub zadość­uczy­nie­nie czy­jejś krzyw­dzie. Oskar­że­nia te, dodat­kowo, kom­po­nują się zgrab­nie w trwa­jący od mie­sięcy kry­zys par­la­men­tarny. Tym­cza­sem.… Wszystko dobre, co się dobrze koń­czy – mawiał poeta.
Inwi­gi­la­to­rzy są dziś out, to inwi­gi­lo­wani mają wła­dzę. Czyż to nie wystar­cza­jąca satys­fak­cja!? Można wpraw­dzie zało­żyć, że bez inwi­gi­la­cji Kaczyń­scy byliby przy­wód­cami wcze­śniej, ale tego nie wia­domo. Lewica, która rzą­dziła przed PiS i to dwu­krot­nie, też była podobno inwi­gi­lo­wana przez p. Lesiaka.
Wygrany powi­nien zdo­być się na gest wyro­zu­mia­ło­ści i pobłaż­li­wość, tym bar­dziej, że cała ta inwi­gi­la­cja była żało­sna. Z pro­cesu płk. Lesiaka wynika, że brało w niej udział od 4 – 6 nie­zdar­nych agen­tów, któ­rzy: niczego nie zna­leźli, nikomu nie zro­bili krzywdy, co wię­cej wkrótce ich prze­ło­żony, czyli rząd p. Suchoc­kiej, upadł. O tym, że nie doszło do żad­nej pro­wo­ka­cji świad­czy cał­ko­wite zanie­cha­nie koja­rze­nia braci Kaczyń­skich z afe­rami Tele­grafu czy FOZZ. Jest więc zbrod­nia, nie ma ofiary.
Skoro więc – jak mówi pre­mier Kaczyń­ski – inwi­gi­lo­wani oka­zują dobro­dusz­ność wobec głów­nej wino­waj­czyni, Hanny Suchoc­kiej i nie usu­wają ją z amba­sa­dury w Waty­ka­nie, czyż nie lepiej mach­nąć ręką na szafę, na Lesiaka, na Mio­do­wi­cza, Rokitę i zapo­mnieć wiel­ko­dusz­nie o czymś co zda­rzyło się wiele lat temu; co nikomu do niczego nie słu­żyło; nikogo nie skrzyw­dziło; jest nie do udo­wod­nie­nia, a tym bar­dziej do ska­za­nia? A co gor­sza, kosz­tuje podat­nika miliony zło­tych w postaci bez­sen­sow­nie wyda­nych kosz­tów poli­cyj­nych i sądo­wych!
Taki gest popra­wiłby Kaczyń­skim i PiS noto­wa­nia o co naj­mniej 20 proc. Świat by spoj­rzał na nich i na Pol­skę ina­czej. Tym bar­dziej, że byłaby to postawa godna praw­dzi­wego kato­lika, któ­remu Pismo Święte naka­zuje nie tylko miło­sier­dzie i wyba­cze­nie, ale domaga się wręcz nasta­wie­nia dru­giego policzka!
Jeśli już chcemy, aby rząd nie inwi­gi­lo­wał pra­wicy, zli­kwi­dujmy służby które inwi­gi­lują wszyst­kich oby­wa­teli. Do tego potrzebna jest jed­nak sku­teczne zmniej­sze­nie opre­syj­no­ści pań­stwa i posta­wie­nie na wol­ność i libe­ra­lizm. Mści­wość nie jest dobrym doradcą ani w życiu codzien­nym, ani w poli­tyce. Zemsta – jeśli już — jest roz­ko­szą bogów, a nie ludzi…prawicy.

Jan M. Fijor
„Nczas” 2006-10-22