Od nędzy do pieniędzy

Od nędzy do pieniędzy Tad Wit­ko­wicz War­szawa 2009 ISBN: 83 – 89812-52 – 0 Cena: 33 (wraz z wysyłką) zł

Pro­log

Już w trzy dni od debiutu nasze akcje poszy­bo­wały na 14 dola­rów za udział. My wpraw­dzie dosta­niemy za nie tylko po sześć dola­rów, ale satys­fak­cja jest ogromna. Sie­dzimy z Richem i mno­żymy, ile też jeste­śmy teraz warci. Wyszło, że po 14 milio­nów. Każdy! Za głowę się zła­pa­łem. Dla faceta, który przy­je­chał tu kil­ka­na­ście lat temu z zabi­tej dechami Pol­ski, gdzie cho­dził w poła­ta­nych spodniach i podar­tych butach, który w Ame­ryce mieszka w tanim apar­ta­men­cie czyn­szo­wym, a za naj­droż­szy gar­ni­tur zapła­cił kil­ka­na­ście dola­rów na prze­ce­nie – zostać milio­ne­rem to szok. Tym bar­dziej, że od razu sta­łem się mul­ti­mi­lio­ne­rem!
Mia­łem trzy­dzie­ści trzy lata. Jak na ten wiek cał­kiem nie­źle – myśla­łem, sycąc się dusz­nym, choć ożyw­czym powie­trzem Wall Street.

Uro­dzi­łem się na końcu świata, a jeśli nie świata, to na pewno na końcu mapy. Naj­lep­szy dowód, że u nas auto­busy zawra­cały, bo dalej drogi już nie było. Mia­steczko, z któ­rego pocho­dzę, było nie­wielką osadą znaj­du­jącą się na gra­nicy polsko-sowieckiej; dzi­siaj jest to gra­nica z Bia­ło­ru­sią. Nazy­wało się Kodeń i sły­nęło z tego, że mieli tam swój dwór i dobra ksią­żęta Sapie­ho­wie. Po dwo­rze pozo­stały ruiny, dobra roz­par­ce­lo­wano, ostały się tylko dwa kościoły. Jeden ma pra­wie sześć­set lat, drugi jest o dwa wieki młod­szy. Sapie­ho­wie kodeń­scy wsła­wili się tym, że któ­ryś z ich przod­ków skradł z Rzymu obraz cudow­nej Matki Boskiej, za co go ówcze­sny papież wyklął z Kościoła, ska­zu­jąc rów­no­cze­śnie na potę­pie­nie i wieczne męki pie­kielne. Sapieha się jed­nak uparł i obrazu nie oddał. Dzi­siaj nazywa się on obra­zem Matki Boskiej Kodeń­skiej i ma wła­sno­ści cudo­twór­cze. Dwa razy w roku odby­wają się w związku z nim odpu­sty.
Przed ostat­nią wojną Kodeń był typo­wym mia­stecz­kiem kre­so­wym, z dużą liczbą Żydów, syna­gogą, z rynecz­kiem zapeł­nio­nym stra­ga­nami i skle­pi­kami, do któ­rych zjeż­dżali chłopi z oko­licz­nych siół, aby się z Żydami tar­go­wać. W cza­sie oku­pa­cji Niemcy Żydów wywieźli i wymor­do­wali co do jed­nego. Wyda­wało się, że jedy­nym, któ­remu się jed­nak uda prze­żyć, będzie młody Pin­kus, zna­jomy mojego dziadka. Pin­kus cho­wał się długi czas po chłop­skich sto­do­łach, ale go Niemcy pod koniec wojny wywę­szyli i zastrze­lili, gdy prze­my­kał przez pole z jed­nej kry­jówki do dru­giej. Mój ojciec miał wię­cej szczę­ścia. Niemcy jedy­nie postrze­lili go w nogę, gdy ucie­kał na koniu, któ­rego Szwaby chcieli dziad­kowi zare­kwi­ro­wać. Samego dziadka, ojca mamy, też omal nie zabili, gdy – nie wie­dząc o ostat­niej wywózce Żydów – przy­szedł do żydow­skiego szewca, by zabrać swoje buty z naprawy. Niemcy począt­kowo wzięli go za wła­ści­ciela warsz­tatu, który jakimś cudem uciekł z trans­portu. Na szczę­ście ktoś dziadka roz­po­znał i skoń­czyło się na krwa­wym pobi­ciu.
Od małego żyli­śmy w zgo­dzie z naturą. Wsta­wa­li­śmy wraz z kurami i kła­dli się z kurami, pra­cu­jąc od świtu do nocy na pię­ciu hek­ta­rach jało­wej, nie­płod­nej roli. Mie­li­śmy pół­to­rej krowy, jedną dużą, starą, drugą młodą, która potem uro­dziła cielę i wtedy mie­li­śmy dwie pełne krowy.
W Kod­niu pasie­nie krów zor­ga­ni­zo­wane było w rodzaj spół­dzielni. Gospo­da­rze gru­po­wali wszyst­kie krowy i wysy­łali je na pastwi­sko w towa­rzy­stwie odde­le­go­wa­nego przez wieś, dyżur­nego pastu­cha. Co dwa tygo­dnie tę zaszczytną funk­cję peł­ni­łem ja i mój młod­szy brat Zdzi­cho. Pasie­nie krów spra­wiało nam jed­nak trud­no­ści, bo jak na małych chłop­ców było to zaję­cie bar­dzo odpo­wie­dzialne. W połu­dnie bowiem zla­tują się do krów muchy i gzy. Krowy się wtedy pło­szą, wierz­gają, ucie­kają ze „spół­dzielni”. Co prawda w szkole nas uczyli, że świat ma cztery strony, ale jed­nak w przy­padku krów, trzy­dzie­ści zwie­rząt potra­fiło roz­biec się w trzy­dzie­ści róż­nych stron świata. Jak je teraz dogo­nić, jak spę­dzić z powro­tem? Ogar­niała mnie roz­pacz, gdy po ataku gzów nie mogłem się doli­czyć stada. W pobliżu pastwi­ska był las. Znajdź czło­wieku krowę w lesie! Pasie­nie krów było dla mnie jed­nym wiel­kim stre­sem. Z rana, pół biedy, kiedy jed­nak przy­la­ty­wały muchy, prze­ży­wa­łem dra­mat. Spo­kój powra­cał dopiero wie­czo­rem; zbie­ra­li­śmy kawałki chru­stu, patyki, wysu­szone kro­wie łajno, zapa­la­li­śmy ogni­sko i pie­kli w nim ziem­niaki. Pie­czone ziem­niaki były wspa­niale. Nie chciało się wtedy do domu wra­cać, tak było przy­jem­nie.
frag­ment ksiązki

Książka „Od nędzy do pie­nię­dzy” jest jed­nym z naj­lep­szych prze­wod­ni­ków biz­ne­so­wych jakie dotad pozna­łem. Prze­czy­ta­łem wiele publi­ka­cji na ten temat /chyba więk­szość wydań, głów­nie ame­ry­kań­skich auto­rów jakie uka­zały się dotych­czas w języku polskim/, więc myślę że mam odpo­wied­nie porów­na­nie. Opi­sana w niej praw­dziwa histo­ria pol­skiego emi­granta, który ze wsi gdzieś na końcu świata wyru­sza do Ame­ryki, poka­zuje co to zna­czy być tak naprawde upar­tym i wytrwa­łym. W życiu i biz­ne­sie, w warun­kach praw­dzi­wej kon­ku­ren­cji. Autor przed­sta­wia wiele auten­tycz­nych fak­tów na temat wpro­wa­dza­nia nowych firm na giełdę. Książka opo­wiada rów­nież o tym, jaka jest droga powsta­wa­nia nowych pro­duk­tów w warun­kach ame­ry­kań­skich. Uwa­żam że barwna histo­ria życia Tad’a Wit­ko­wi­cza to dosko­nały mate­riał na sce­na­riusz filmu opo­wia­da­ją­cemu o tym, jak przez wytrwa­łość, wiarę w suk­ces i naprawdę ciężką pracę speł­nia się „ame­ri­can dream”. Pole­cam tą książkę ludziom, któ­rzy z całych sił pra­gną osią­gnąć w życiu suk­ces. Lek­tura jest bar­dzo wcią­ga­jąca. Prze­czy­ta­nie jej zajęło mi 3 kolejne wie­czory. Na pewno za jakiś czas znów do niej zaj­rzę. Teraz chcę żeby prze­czy­tała ją moja żona.

Krzysz­tof S.
Kraków

Bar­dzo dzię­kuję za lek­turę „Od Nędzy do Pie­nię­dzy”. Oto kilka moich uwag wią­żą­cych się z tą lekturą.

W ostat­nich dwu­dzie­stu latach kra­jo­braz polityczno-gospodarczy Pol­ski zmie­nił się dia­me­tral­nie i zmie­nia się nadal. Pol­ska stała się inte­gralna czę­ścią Unii Euro­pej­skiej i two­rzy nowe dyna­miczne spo­łe­czeń­stwo lepiej rozu­mie­jące realia otwar­tego rynku. Tad Wit­ko­wicz boha­ter bio­gra­ficz­nej książki „Od Nędzy do Pie­nię­dzy” wyra­stał w innych pol­skich warun­kach, kiedy zało­że­nie wła­snej pry­wat­nej firmy było nie­osią­galną mrzonką. Tad jed­nak wyje­chał z kraju i zna­lazł się w Ame­ryce. Jego losy są fascy­nu­jące, egzo­tyczne, pełne ryzyka, odważ­nych przed­się­wzięć, czę­stych pora­żek i wiel­kich suk­ce­sów zarówno oso­bi­stych jak i zawodowych.

Książka ta jest dosko­nałą lek­tura dla osób chcą­cych lepiej poznać prawa, pułapki i realia wol­nego rynku oraz szanse, które ten rynek otwiera przed każ­dym z nas. Taki rynek teraz prze­cież rów­nież funk­cjo­nuje i umac­nia się w Pol­sce. Dla­tego też lek­tura ta jest dla nas wszyst­kich bar­dzo aktu­alna, cie­kawa i inspi­ru­jąca. Gorąco pole­cam. Czyta się łatwo, przy­jem­nie i z zapar­tym tchem.
Lech Mie­czy­sław Nowak

Syd­ney, Australia