W niedzielę, tuż przed poranną Mszą św., kiedy właśnie miałem się połączyć się z Internetem i dopisać „kawałek” do swojego afrykańskiego bloga, wyłączono nam nie tylko Internet, ale i prąd elektryczny. Myśleliśmy, że to jakaś awaria, kiedy jednak okazało się, że w sąsiedniej parafii, dwieście metrów od nas, mają nie tylko prąd, ale i Internet, ks. Honore zainteresował się sprawą bliżej. Okazało się, że powodem wyłączenia prądu, a w konsekwencji także Internetu był niezapłacony rachunek. W Kigali prąd kupuje się podobnie, jak u nas benzynę na stacjach benzynowych. Idziesz do elektrowni, płacisz określona kwotę i dopóki jej nie wykorzystasz, masz prąd.  Nasza przedpłata by wystarczyła, gdyby nie nieuważny pracownik drukarni, która mieści się na parterze budyneczku, w który mieszkamy, wychodząc z pracy w piątek zapomniał wyłączyć kilka maszyn, które „zdrowo” podciągnęły nasz pobór. Po uzupełnieniu przedpłaty prąd i Internet zaczęły działać; wróciliśmy do cywilizacji.

Powinienem może wyjaśnić, jaki jest cel mojej podróży do Rwandy. Sama ciekawość świata nie tłumaczy jeszcze, dlaczego na pierwszy kraj Czarnego Lądu do jakiego się w swoich peregrynacjach po świecie udałem, wybrałem właśnie to maleńkie państwo w sercu Afryki, które odwiedzają jedynie misjonarze, zwolennicy trekkingu w dżungli, oraz grupa najliczniejsza, to jest przedstawiciele organizacji dobroczynnych, a także instytucji politycznych, zajmujących się wspieraniem wyjątkowo zapuszczonych rejonów globu.

Rwandą zainteresowałem się przy okazji, zapoczątkowanego blisko 20 lat temu przez Zgromadzenie Palotynów, programu pomocy Afryce, Adopcja Serca. W ramach niego, ponad 5 tysięcy Polaków zdecydował się posyłać każdego miesiąca równowartość 20 lub więcej dolarów, przy pomocy których Zgromadzenie Palotynów wspiera głównie edukację i pomoc żywnościową dla dzieci z najbiedniejszych rodzin Rwandy.

Mnie zainteresowała edukacja, tym bardziej, że w siedzibie Palotynów w Ząbkach pod Warszawą dowiedziałem się, że Zgromadzenie przygotowuje rozszerzenie programu pomocy o subskrypcję gazetki edukacyjnej dla rwandyjskich dzieci, którą finansują uczniowie kilku polskich szkół.  Gazetka nazywa się Hobe i składa się w niewielkim stopniu z treści religijnych i etycznych, poświęcając  gros swej uwagi edukacji historycznej, geograficznej, a także czemuś, czego brakuje także w Polsce, edukacji z podstaw przedsiębiorczości i biznesu. Ponieważ temat jest interesujący i pasjonujący postanowiłem polecieć do Kigali, żeby się przyjrzeć Hobe z bliska i być może wykorzystać swoje doświadczenie przy jej redagowaniu. No i w ten sposób znalazłem się w Rwandzie.

Ten skromny, choć bardzo ważny, powód pociągnął za sobą całą lawinę spraw, których się wcale nie spodziewałem. Otóż, za kilka dni pojawi się w Rwandzie samolot rządowy z polską delegacją oficjalną, na czele której stoi (informacja niepotwierdzona, ale bardzo prawdopodobna) minister Spraw Zagranicznych, Radek Sikorki, a być może również p. Maria Kaczyńska, żona prezydenta. Powód tej niezwykłej wizyty jest równie, co ona sama, zaskakujący. Jest nim uroczyste otwarcie ośrodka dla niewidomych dzieci Rwandy w Kibeho, które jest afrykańskim odpowiednikiem Lourdes; sanktuarium maryjnym, skupiającym polskie i rwandyjskie zakonnice, zajmujące się - początkowo – ofiarami ludobójstwa, obecnie zaś sierotami wojny 1994 roku. Bohaterką uroczystości będzie skromna polska zakonnica, siostra Rafaela Nałęcz, ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek, Służebnic Krzyża. Z jej inicjatywy, powstał w Kibeho, wzorowany na podwarszawskich Laskach ośrodek opiekuńczy i edukacyjny dla niewidomych dzieci. To jej energia, inicjatywa, pomysłowość i pasja doprowadziły do jego powstania. Dużą pomoc w pracach nad ośrodkiem w Kibeho zawdzięczają Rwandycjzycy żonie prezydenta Kaczyńskiego, Marii.

Więcej na temat Kibeho, po uroczystościach otwarcia. O ile w dżungli nie będzie problemów z Internetem.

Cdn.

Jan M Fijor

www.fijor.com