Wraca nadzieja

Wygląda na to, że cofa się nie tylko glo­balne ocie­ple­nie. Połowa stycz­nia to nie­spo­dzie­wany powrót sta­rych dobrych zasad kon­ser­wa­ty­zmu i libe­ra­li­zmu w polityce.

Z Chile dono­szą o zwy­cię­stwie — po raz pierw­szy od 20 lat, czyli od odej­ścia od wła­dzy gen. Pino­cheta, pre­zy­den­tem tego pięk­nego i mądrego narodu został  kan­dy­dat kon­ser­wa­ty­stów, Seba­stian Pinera. Wkrótce przy­bli­żymy jego syl­wetkę. Pińera jest absol­wen­tem Harvardu, miliar­de­rem, głów­nym udzia­łow­cem chi­lij­skich linii lot­ni­czych LAN Chile, które dzięki swym umie­jęt­no­ściom pod­niósł z nie­bytu. Do pie­nię­dzy i teraz do wła­dzy doszedł cieżką pracą. Pocho­dzi z rodziny nie­gdyś wpły­wo­wej, ale zubo­ża­łej. W prze­gra­nym polu zna­lazł się b. pre­zy­dent kraju, Edu­ardo Frei.

 

Przy­po­mi­namy, że dzięki odważ­nym refor­mom znie­na­wi­dzo­nego przez siły postępu chi­lij­skiego dyk­ta­tora, Augu­sto Pino­cheta, a zwłasz­cza zgnie­ce­niu prze­zeń lewicy, która w początku lat 1970. pró­bo­wała na dro­dze mili­tar­nej zro­bić z Chile drugą Kubę, kraj ten stał się nie­kwe­stio­no­wa­nym lide­rem gospo­dar­czym Ame­ryki Łaciń­skiej. Dziś - po 20 latach rzą­dów centro-lewicy, która na szczę­ście nie popsuła tego, co Pino­chet stwo­rzył, Chile jest w znacz­nie lep­szym sta­nie niż reszta kon­ty­nentu, jed­nym z naj­le­piej pro­spe­ru­ją­cych państw świata.

 

  

Podobną nie­spo­dziankę zgo­to­wali wyborcy naj­bar­dziej anty­ka­pi­ta­li­stycz­nego, jak dotąd stanu USA, Mas­sa­chu­setts, otóż na fotel sena­tora zwol­niony przez zmar­łego nie­dawno popu­li­sty Edwarda „Tada” Kennedy’ego, który przez 47 lat pro­wa­dził w Mas­sa­chu­setts lewi­cową agendę, wybrano wła­śnie Scotta Browna, repu­bli­ka­nina i kon­ser­wa­ty­stę. Prze­grana kan­dy­datki demo­kra­tycz­nej, Mar­thy Coakley, popie­ra­nej przez klan Ken­ne­dych i gros sta­no­wego esta­bli­sh­mentu zdo­mi­no­wa­nego przez ciężki soc­li­be­ra­lizm jest nie tylko ogromną nie­spo­dzianką, ale i poważną porażką rezy­du­ją­cego pre­zy­denta, Bar­racka Obamy i jego poli­tyki popu­li­zmu. Naj­praw­do­po­dob­niej także, Brown wbije gwóźdź w trumnę pre­zy­denc­kiego pro­gramu nacjo­na­li­za­cji ame­ry­kań­skiej służby zdro­wia, któ­rej przy­szlość wisi na jed­nym gło­sie repu­bli­kań­skiej prze­wagi w sena­cie. Prze­ra­żeni ogrom­nymi wydat­kami budże­to­wymi, zła­ma­niem obiet­nicy zakoń­cze­nia wojny, a zwłasz­cza roz­ro­stem admi­ni­stra­cji poli­tycz­nej ze strony pre­zy­denta, mas­sa­chu­set­t­cza­nie  prze­łknęli róż­nice ide­owe, poka­zu­jąc w rocz­ninę od obję­cia wła­dzy przez pre­zy­denta  Obamę, że wol­ność i stare dobre war­to­ści są w Ame­ryce nadal w cenie. Otu­chy dodaje także wia­do­mość z Wall Street. Na wia­do­mość o zwy­cię­stwie Browna, w górę poszły wszyst­kie ważne indeksy rynku papie­rów war­to­ścio­wych, a także dolar. Nie ozna­cza to jesz­cze, że w gospo­darce ame­ry­kań­skiej nastą­pił jakiś zasad­ni­czy prze­łom, ale przy­naj­mniej nadzieja na lep­sze wraca.

Nie chcę zape­szać, ale ten przy­stojny facet o fizjo­no­mii Gary Coopera czy Gre­gory Pecka, sie­dzący w pick-upie forda, to przy­szły (już za 3 lata) pre­zy­dent USA.

 P.S.  Tylko u nas wraca stare; po nie­po­wo­dze­niach ze znie­sie­niem abo­na­mentu radiowo-telewizyjnego, likwi­da­cją pozwo­leń na budowę, oka­zuje się, że nie da się także zli­kwi­do­wać obo­wiązku mel­dun­ko­wego, wpro­wa­dzić odpo­wie­dzial­ność urzęd­ni­ków za krzywdy wyrzą­dzone oby­wa­te­lom, czy zre­for­mo­wać anty­biz­ne­so­wych ustaw. Za to udaje się stara dobra korup­cja i wspie­ra­nie swo­ich (kasyna) kosz­tem naszych (jed­no­ręcy ban­dyci). Wie­rzę jed­nak, że jeśli udało się w Mas­sa­chu­setts, to uda się i nad Wisłą!