Oczywiście, że są poszkodowani. Jednak szkoda była ich zdaniem na tyle mała, że nie warto było zawracać sobie nią głowy. I tę decyzję należy uszanować. Dlaczego mściwy biurokrata miałby decydować za ofiary? Czego miałby żądać?
Z resztą problemem są raczej żałośnie niskie odszkodowania, co autor wyraźnie podkreśla.

@poziomka
„nie powinno się ścigać morderstwa, bo przecież nie ma poszkodowanego.”

Ofiarą morderstwa są oczywiście sami zamordowani. W wolnym społeczeństwie powinna istnieć możliwość poproszenia dowolnej osoby/firmy o świadczenie usług bezpieczeństwa i w ten sposób mogłyby dochodzić one praw osób zamordowanych. Mogłyby to być np. firmy ochroniarskie lub ubezpieczeniowe. Oczywiście najbardziej predysponowani są najbliżsi i funkcjonuje to nawet w stosunkowo prymitywnych społecznościach. Dlaczego głos urzędnika państwowego miałby być ważniejszy?

@cirocco
„biorę broń, strzelam do pana i nie trafiam… nic się nie stało? nie powinienem zostać skazany?”

Niegdyś głównym celem sędziów było zadośćuczynienie ofierze, czyli przywrócenie (z nawiązką) stanu pierwotnego. Dopiero z czasem państwowe sądy zaczęły skupiać się na karaniu, bez uwzględniania prawa ofiar, by nie powiedzieć z celem wzbogacenia samego państwa. W efekcie koszty, w postaci podatków, ponoszą nie przestępcy, a osoby trzecie i same ofiary. Dlatego powyższe pytanie należałoby sformułować trochę inaczej:
Kto został poszkodowany i jak można powetować straty? Zwłaszcza jeśli przestępca trafił i poważnie zranił ofiarę. Być może konieczny będzie przeszczep uszkodzonej nerki? Dlaczego dawcą nie miałby być winowajca? Przecież to byłoby najbardziej naturalne rozwiązanie. Dużo lepsze niż pozostawienie ofiary z jedną nerką i wtrącenie zdrowego przestępcy do lochu. Pozostają oczywiście kwestie typowo techniczne (medyczne), zgodności dawcy itp.